Een belangrijke opdracht

Mijn oma dacht dat ze een soort voorspellende gave had. Het verhaal gaat dat ze bij mijn wiegje zat en voorspelde: “Die wordt later missionaris!” Toen ik de wereld begon te verkennen, mijn oma was inmiddels gestorven, heeft mijn moeder het me verteld. Omdat ik het toen nog niet begreep vertelde ik aan wie het wilde horen:”Ik wordt later misdienaris”. Ik kon nog niet alle woordjes goed uit elkaar houden. Toen ik eenmaal kon lezen werd dat anders.



Bij het binnengaan van de kerk kon je het haast niet missen. Rechts van de tochtdeur was het wijwaterbakje, recht er tegenover hing een groot kruisbeeld. Het missiekruis. Geplant, ergens in 1941. Gek hè, als kind dacht ik altijd dat dat iets met de kindertjes ver weg te maken had, met achtergebleven gebieden en armoede, en zo, over mensen waar Het Geloof nog niet was doorgedrongen. Dat het missiekruis was geplant bij gelegenheid van het uitzenden van een missionaris naar zo’n ver land. En dat wij flink voor hem moesten bidden. Gezien mijn oma sprak mij dat erg aan.

Ik heb het nu over die machtige Sint Jozefkerk, gebouwd door dezelfde architect als de kerk van Onze Lieve Vrouw Hemelvaart. Veel groter, maar in veel opzichten heel erg gelijkend. De kerk is weg, de herinnering is gebleven. Het missiekruis is me bezig blijven houden. Eigenlijk kon dat toch niet, vóór 1941 was de missie er toch ook al, na 1941 zijn we er gewoon mee doorgegaan… En zo kom je dan, jaren later tot de conclusie dat het missiekruis iets met onszelf te maken heeft. (voor  mij nog wel heel spectaculair…, ziet u dat ook?)

In het bedrijf waarin ik werk hebben we er jaren mee geworsteld. Eerst alsof het iets was dat de buitenwereld ons afdwong, maar later met steeds meer overtuiging: de missie van ons bedrijf, wat is dat eigenlijk, waar staan we voor, hoe staan we inde wereld, wat mag de klant van ons verwachten? En zo drong dan eindelijk ook de diepere betekenis van het missiekruis tot me door. Het ging over mij. Het hing bij de deur om me er meteen aan te herinneren: je hebt een opdracht, je bent er niet zomaar, je moet iets doen.

Eind november hebben we het jubileumjaar feestelijk geopend. Een feest, waarin we wat dichter bij elkaar willen komen, elkaar beter willen leren kennen. Een jaar ook, waarin we wat actiever willen inzoomen op wat ons bezig houdt en wat we daarmee moeten en kunnen doen. We willen niet alleen naar onszelf kijken, maar ook naar onze relatie met God. Het jaar zal er vol van zijn, leuk en goed. Als u dit leest loopt het oude jaar ten einde. Tijd om de balans op te maken en om goede voornemens te maken. Tijd voor bezinning op de missie. In onze kerk hangt het missiekruis niet bij de ingang, maar boven het altaar. Ook op die manier worden wij steeds eraan herinnerd dat wij een belangrijke opdracht hebben. Ik hoop dat wij een fijn en goed jaar zullen hebben, een zalig nieuwjaar.

Gerard van Dijk

terug